http://wecomewego.wordpress.com          

توده ی ابر کاغذی پاره شد

خرده هایش بر سر و رویمان ریخت

قطره های کاغذی تند سر خوردند و رفتند

رد پایشان ولی

روی مغزم

هنوز جا خوش کرده است.

 

***

***

 

بچه که بودم

حمام و صابون را

با هر چیزی عوض می کردم.

انگار شسته شدن

یک فاجعه بود.

حالا هر وقت

با چلاندن ابرهای سفید

می شوید خالق، مخلوق را.

و فضا پر می شود

از چشمان آبدار و لگدی بر هوا،

تماشا می کنم

مرور می کنم

بچگیم را.

 

مرجان

۱۵ جولای ۲۰۰۷

این کارت را برای تولد یکی از دوستانم درست کردم تا برایش بفرستم. پشت کارت برایش نوشتم که در نقاشیم می خواستم دنیا را به تصویر بکشم و اینکه هر کسی در دنیا مشغول به کاری هست. و هر کسی شخصیتی را دارد که می خواهد داشته باشد. یکی آدم خوشحالیست، یکی ناراحت و غمگین، یکی امیدوار، یکی آرام هست، یکی بی امید و نگران...امیدوارم در این روز تصمیم بگیری که خوشحال باشی.

 

دوستت، مرجان

 

بچه دوست داشت بزرگ شود

و شد،

اما نه آن قدر

که این را بفهمد.

 

در بزرگیش هم کوچک ماند

دانه های خیس زردچوبه

هنوز به هم چسبیده

روی سطح داغ سوپ شناورند.

اینگونه لیک نمی شاید زیستن.

پروانه وار می توان شکل خود را بخشید،

رنگ خود را نیز.

یک سوپ لذیذ را

ماهیتی است دگر.

اتحادی می باید بود در کار.

گفتنش لیک بباید دشوار.

این را تنها می شود

در ظرف سوپ

دید و شنید.

 

 

من به مدت یه ماه این دور و برها آفتابی نخواهم شد.

مرسی از همه ی کسایی که نظر دادن. من سر فرصت حتما جبران می کنم.

(۷ جون ۲۰۰۷)

مدادم می دود چابکانه

روی کاغذ.

گفت

همه اش مداد به دست

خسته نمی شوی؟

بعد دویدن را از سر گرفت.

سه بار، چهار بار، پنج بار...

پاهایش در طول اتاق

در نوسان.

از خود می پرسم:

یک بازی تکراری!

خسته نمی شود؟

پاهایش و مدادم

می روند و می آیند،

فقط همین

به ظاهر.

در باطن، لیکن

هر گامی

برای خودش

یک گام است

(منحصر به فرد).

دوستی دوباره غمگین بود.

آه دو حرفش را جمع کرد

و نرم نرمک از لبانم بیرون جهید

 

دوستی دوباره غمگین بود.

اشک، خیسی چشمانم را کاهید

و به اندازه ی طولم دوید.

 

دوستی دوباره غمگین بود.

دقایقم را قلبم به او بخشید.

لبانمان دوباره خندید.

 

 

از خودم:

 

چه عظمتی دارد خدا.

به یادم می آورد

مورچگیم را.

اشتباه نکن.

ترجیح می دهم مورچه ی او باشم

تا غول کس دیگر.

حتی مورچه ی او بودن هم سعادتیست

چه برسد به "صورت و مثال او" خلق شدن.

کلاهم کجاست؟

پرتش کنید هوا!

***

*** 

حس چسبناک و شیرینی ست

بنده ی او بودن.

خواستم تا می توانم جمع کنم.

گفتند ذخیره از برای چه؟

این همیشگی ست.

شاید توانستم کمکی کنم تا بقیه هم حسش کنند.

این تنها کاریست که باقی مانده.

 

 

ستاره، از آن دور دست ها

در آبی درخشان آسمان

جلوه ها داشت.

انگار با حضورش

آسمان را آسمانی تر می کرد.

دیشب، در خواب

آن را در کف دستانم داشتم

اما ستاره ام دیگر نمی درخشید.

 

یادمان باشد اینگونه نیست که هر چه از دور درخشید، از نزدیک هم بدرخشد.